Joanna Beem, Auteur

Thuis in Westerwolde

Wie is Joanna Beem?

JOANNA BEEM is de schrijversnaam van Annemarie van der Hoeven (1950), geboren in Vlaardingen.

Boeken hebben altijd een grote rol gespeeld in haar leven. Aan het schrijven ervan komt ze pas echt toe als ze zich in 2010 in de provincie Groningen vestigt.

In 2012 en verscheen haar debuutroman: het eerste deel van de trilogie ROZEN VOOR MARIANNE. De boeken zijn verkrijgbaar via de boekhandel en via internet. Van alle delen is een e-book versie beschikbaar. Uitgeverij GLB Deventer geeft de serie uit in de reeks Grote Letter Bibliotheek.





In Als een koning zo rijk maken we kennis met Marianne ten Cate. Na een teleurstellende relatie met Gerard besluit zij een time-out te nemen. In het Groningse Westerwolde kan ze voor een jaar een bungalow huren. Al snel maakt ze kennis met Nora, een predikante, en haar moeder. Zal Marianne hier haar bestemming vinden?

 

 

In het voorbijgaan is het tweede deel. Marianne runt een vakantieboerderij waar kinderen uit probleemgezinnen een aantal dagen van een onbezorgde vakantie kunnen genieten. In de aanloop naar het hoogseizoen maakt een groep hulpver-leners gebruik van de faciliteiten. Oude bekenden treffen elkaar en nieuwe liefdes ontluiken. Marianne zorgt voor de nodige reuring.

 

Bestemming bereikt is het laatste deel van de serie. Marianne beleeft een hectische periode als Thea, haar steun en toeverlaat op Hiddema Erve, gaat trouwen. Waar vindt ze een nieuwe beheerder? En hoe zit het met haar eigen relatie met Arjan Groenewold. Is die aan een nieuwe fase toe of zijn de rozen inmiddels aan het verwelken?

 

 

Ander werk

In het archief zit extra leesvoer: oude tuinberichten, columns en poëzie. Ook is er een fotogalerij met herinneringen aan presentaties en momenten die het vastleggen waard zijn.

In haar Tuinberichten beschrijft ze het dagelijks leven in haar zo geliefde Westerwolde. Hier staan de nieuwste berichten.

Zo af en toe kan Joanna Beem het niet laten om te reageren op dingen die gaande zijn in deze wereld. Of om anderen te laten delen in iets wat ze heeft beleefd. Ze doet dat dan in de vorm van een column. Nieuwe columns worden hier gepubliceerd, oude verdwijnen naar het archief. 

TUINBERICHT

09 juni 2017 De maanden april en mei zijn niet mijn meest favoriete maanden. Andere mensen hebben last van de vallende blaadjes in de herfst of gebrek aan vitamine D in de winter, maar ik heb steeds meer moeite met nieuw leven. Voorjaarsmoeheid dus.

Natuurlijk is het geweldig dat er in de tuin weer van alles gaat groeien maar laten we eerlijk zijn, dat brengt ook een hoop gedoe met zich mee. De hosta's moeten beschermd worden tegen de vraatzucht van duizenden pasgeboren slakjes, het gras moet weer regelmatig gemaaid en het opschietende onkruid bestreden worden. En als er dan plots een koufront overtrekt waarbij mijn fraaie hortensia's het loodje dreigen te leggen, dan kan ik daar heel depri van worden. Uiteraard helpt het toenemende geweld in de wereld ook niet bepaald mee om vrolijk uit te kijken naar weer een nieuwe dag. Enfin, ik heb mijn kop dus maar een poosje in het zand gestoken, een stapel prettig leesbare boeken uit de bibliotheek gehaald en het nieuws mondjesmaat geconsumeerd.

Gelukkig waren er in de afgelopen maanden ook prachtige dagen. En als ik die in herinnering breng dan klim ik wel weer uit het dal hoor. Zo was daar de dag dat mijn moeder haar verjaardag vierde. Of ze voelde dat het haar laatste verjaardag zou worden weet je natuurlijk nooit maar haar wens was dat het zulk mooi weer zou zijn dat we buiten op het terras konden zitten. En dat kon. Het werd een prachtige, warme dag, zo ongeveer de enige in de hele maand april. Kouder maar gelukkig zonnig en droog was het toen mijn zus uit Griekenland op bezoek kwam en we een dag doorbrachten in de duurste dierentuin van Nederland: Wildlands in Emmen. Wel een belevenis hoor en ach, geld is rond dus het moet rollen, toch? Mei begon veelbelovend. Op de eerste zaterdag maakte ik een uitstapje per touringcar door het gebied rond Blauwe Stad: Oldambt. Daar bezochten we een drietal boerderijen en een van de weinige golflocaties hier in de provincie. De zaterdag voor Moederdag was ook niet slecht. Met de dames van ons jubilerende koor hadden we een 'Babbelthee' op een prachtige locatie in Smeerling. Gebabbeld hebben we en het lekkers bij de thee was aan ons welbesteed. De woensdag daarop stapte ik in de auto voor een kennismaking met de uitgever van mijn nieuwe boek. Ook dat was een stralende dag. De rit voerde me door het fraaie Vechtdal in Overijssel. Op de terugweg heb ik mezelf getrakteerd op een lunch in Ommen en herinneringen aan vroegere vakanties opgehaald in het Streekmuseum aldaar. De laatste zondag van mei bezocht ik het Veenpark hier net over de grens in Barger Compascuum. In de afgelopen drie jaren ben ik er bijna wekelijks aan voorbij gereden. Niet omdat het een bezoek niet waard zou zijn, het kwam er gewoon niet van. Ben je in de buurt, mis het niet. Zeker met kinderen en/of kleinkinderen staat het voor een heerlijk dagje uit. Op Hemelvaartsdag heb ik nog een fijne dag doorgebracht met mijn moeder. Een paar dagen later sloot ze voorgoed de ogen. De dag dat we haar lichaam teruggaven aan de aarde was ook een mooie dag waarbij heel veel herinneringen opgehaald werden.  

Tja, en nu dus mijn voorjaarsmoeheid afschudden en de draad van het leven hier weer oppakken. De eerste kunstmanifestatie heeft al plaatsgevonden. Twee prachtige Pinksterdagen, vijf uitgelezen locaties en heel veel belangstelling maakten de organisatie de moeite waard. Dus, volgend jaar een nieuwe editie. Nu maar hopen dat de organisatoren van Westerwolde Rijgt en de Open tuinen dagen net zoveel geluk hebben. Dan wordt het beslist weer een gezellige zomer hier in Westerwolde.

 

 

 

Tuinbericht

26 maart 2017 Afgelopen nacht hebben we de klok een uur vooruit gezet. En met we bedoel ik dan iedereen in Nederland. Daarmee bezorgen we onszelf een uur langer daglicht. Ik ben een groot voorstander van die regeling. Komt waarschijnlijk omdat ik geen ochtendmens ben. Maar nu las ik afgelopen week in de krant dat er een petitie onderweg is naar Brussel om dat hele gedoe met zomer- en wintertijden af te schaffen. Ik vraag me dan af welke mensen zoiets bedenken. Misschien zitten ze wel zonder werk en hopen ze op deze manier een opdracht binnen te slepen om onderzoek te mogen doen naar de gevolgen voor de economie van het in stand houden en of afschaffen van de regeling. Onderzoeken die er natuurlijk ooit gedaan zijn maar inmiddels vergeten of zoekgeraakt. Want ja, zo gaat dat in deze wereld, iedere nieuwe generatie wil graag zelf steentjes verleggen en wielen uitvinden. Het houdt ze van de straat, denk ik dan maar. Maar of we er als mensheid beter van worden?  

Niet dat ik daar nou erg veel aan bijdraag hoor. Daar ben ik ook eerlijk in. Sinds ik me hier in Westerwolde als pensionado genesteld heb, ben ik nog luier geworden dan ik al was. Ik sta op, rommel een beetje in huis en tuin, eet en drink en ga weer naar bed. Er zijn wel dagen waarop ik me onder mijn medemensen begeef. Om boodschappen te doen, maar ook om te kijken wat anderen doen of gedaan hebben. Exposities, voorstellingen, evenementen: als het maar even kan ben ik van de partij. En soms help ik een handje of doe mee. Maar het moet allemaal niet te moeilijk meer worden en ik wil ook niet meer ergens voor verantwoordelijk zijn. Die tijd heb ik wel gehad.  

Inmiddels heb ik een aardig idee gekregen van wat er hier allemaal georganiseerd wordt. Voor het komend seizoen is mijn agenda dan ook al behoorlijk aan het vollopen. En dan ben ik zo blij dat het 's avonds nog lang licht is. Want in het donker over 's heren wegen rijden is niet mijn grootste hobby. En al helemaal niet in een omgeving die mij vreemd is. Maar ja, als je hier iets wilt beleven dan is er niet veel keus. Voor een bezoek aan het dichtstbijzijnde theater bijvoorbeeld, ben ik toch al snel een half uurtje onderweg. Maar dan heb je ook wat. Het spiksplinternieuwe Atlas theater in Emmen is zo'n ritje meer dan waard. Ruim opgezet, lekkere stoelen, prima akoestiek, vlotte service en spectaculair uitzicht in de pauze. Nu nog een programmering die wat beter aansluit bij mijn belangstelling. Verrassend was een toneelvoorstelling dichter bij huis. In de Kanunnikenkerk van Klooster Ter Apel trad begin deze maand een klein gezelschap op. De voertaal was Gronings, het gezelschap multicultureel en het thema migratie en vooroordelen. De regie was in handen van Theo de Groot, bekend o.a. als acteur in Westenwind, Spijkerhoek en Goudkust. Het werd een boeiende avond met nog een leuke nazit met de crew in het tegenoverliggende hotel Het Boschhuis. En die ervaringen mag ik graag koesteren.

Tja, en verder is het een kwestie van genieten van ieder uurtje zon. Op mijn terras is het heerlijk toeven als die schijnt. Al vroeg in het seizoen, uit de wind en met een boek, kan ik zonder schuldgevoelens wegdromen en ondertussen wat vitamine D tot me nemen. Gisteren was het zo warm dat ik even overwoog om de parasol uit de winterberging te halen. Maar dat heb ik toch maar even uitgesteld. Er zal eerst schoongemaakt en een beetje getuinierd moeten worden, hier in Westerwolde.


 

 

Tuinbericht

08 januari 2017 Een nieuw jaar, net een week oud. Sinterklaas zit weer lekker in Spanje, de Kerstman heeft zijn rendieren geparkeerd in Finland en het laatste vuurwerk is afgestoken. Zelfs de drie Koningen zijn, volgens de overlevering, alweer aan de terugreis begonnen. Hier in huis voelt het nog wat kaal nu mijn prachtige kerstboom weer naar de kelder verbannen is. Volgens een populair woonprogramma zou ik nu een kolossale plant naar binnen moeten halen. Om de leegte te vullen. Ga ik dus niet doen. Uit ervaring weet ik dat planten bij mij geen lang leven beschoren zijn. In elk geval niet die exemplaren die zorg nodig hebben.

Zorgen is niet mijn sterkste kant. Ik heb ook nooit een ander huisdier dan een goudvis gehad en als ik er al voornemens op na houd dan is dat om ook in 2017 geen huisdier toe te laten in mijn o zo gekoesterde woonomgeving. Maar deze week kwam ik toch bijna in de verleiding. Ik zat net bij te komen van het kuisen van mijn huis toen er een vreemd geluid tot me doordrong. Was dat gemiauw? Eén blik uit het raam en ik was verkocht: vanuit een prachtig, langharig, roodbeige kleedje stak een lieftallig kopje dat mij met grote ogen schuin aankeek en het poezelige mondje nog maar eens opentrok om een klagelijk gemiauw voort te brengen. Mijn eerste gedachte was: ach wat lief. De tweede: wat geef je zo'n diertje? Zelf ben ik geen liefhebber van melk en los van een paar houdbare cups voor in de koffie van incidentele bezoekers, heb ik zelden melk in huis. Ik bedacht dat het diertje misschien wel een stukje leverworst zou lusten en daar had ik nog een behoorlijk stuk van liggen. Met argusogen volgde het beestje mijn verrichtingen maar toen ik aanstalten maakte om een  schoteltje met het lekkers in haar richting te schuiven nam ze een sprong die haar boven op de houten omheining deed belanden, keerde zich nog even om en verdween toen als een speer naar, zo  hoop ik dan maar, waar ze vandaan kwam. Ik keek enigszins verbouwereerd naar de leverworst en besloot die toen zelf maar op te eten. Nee, voor mij geen huisdieren.

Veel andere voornemens had ik niet voor het komend jaar behalve dan dat de roman die nu al ruim een jaar wacht tot ik eindelijk weer eens aan het werk ga, er in 2017 ook echt moest komen. Om te laten zien dat ik het meen, heb ik op drie januari het manuscript tevoorschijn gehaald en inmiddels is er al bijna een heel hoofdstuk aan het verhaal toegevoegd. Alsof ik niet weggeweest was, zo gemakkelijk kwamen de hoofpersonen zich melden. Een enkeling bleek ineens een verrassende wending aan het verhaal te willen geven, maar al met al lijkt het er toch op dat we met elkaar verder kunnen. Een voordeel is natuurlijk wel dat het winter is en dat de roman al aardig op weg was naar het voorjaar. Het is zo prettig om bezig te zijn met scènes die zich afspelen in een zonovergoten landschap terwijl hier de wereld is bedekt met een laag sneeuw en niet bepaald uitnodigt om de deur uit te gaan. Als ik me nu even niet al teveel laat afleiden door zaken zoals spannende boeken van andere schrijvers, mooie films of spraakmakende exposities in de noordelijke musea, dan komt het vast wel goed. En schrijven over de prachtige tuin van iemand anders is ook een stuk leuker dan bladvegen of sneeuwschuiven in je eigen tuin. Dat is tenminste mijn ervaring, hier in Westerwolde.