Joanna Beem, Auteur

Thuis in Westerwolde

Wie is Joanna Beem?

JOANNA BEEM is de schrijversnaam van Annemarie van der Hoeven (1950), geboren in Vlaardingen.

Boeken hebben altijd een grote rol gespeeld in haar leven. Aan het schrijven ervan komt ze pas echt toe als ze zich in 2010 in de provincie Groningen vestigt.

In 2012 verscheen haar debuutroman: ALS EEN KONING ZO RIJK. Het was het eerste deel van de trilogie ROZEN VOOR MARIANNE. Deel twee en drie volgden in 2013. Uitgeverij GLB Deventer heeft de serie uitgebracht in de reeks Grote Letter Bibliotheek.

In september 2017 verscheen de roman MET WAT HULP VAN BOVEN.

 

 

 

 

Astrid en Peter Vanderlee willen een nieuwe start maken in Westerwolde. Het werk aan de boerderij die ze daar kochten is bijna klaar maar heeft een behoorlijke wissel getrokken op hun relatie. Na een zoveelste woordenwisseling grijpt Astrid de autosleutels en rijdt met een kwaaie kop het erf af. Een van links komende tractor kan haar niet meer ontwijken. Er breekt een zware tijd aan. Ze moeten niet alleen leren leven met haar gebroken lichaam maar ook onder ogen zien dat de toekomst anders zal zijn dan zij zich gedroomd hadden. Zijn ze in staat om zich aan te passen en is hun liefde groot genoeg om elkaar de gemaakte fouten te vergeven?






In Als een koning zo rijk maken we kennis met Marianne ten Cate. Na een teleurstellende relatie met Gerard besluit zij een time-out te nemen. In het Groningse Westerwolde kan ze voor een jaar een bungalow huren. Al snel maakt ze kennis met Nora, een predikante, en haar moeder. Zal Marianne hier haar bestemming vinden?

 

 

In het voorbijgaan is het tweede deel. Marianne runt een vakantieboerderij waar kinderen uit probleemgezinnen een aantal dagen van een onbezorgde vakantie kunnen genieten. In de aanloop naar het hoogseizoen maakt een groep hulpver-leners gebruik van de faciliteiten. Oude bekenden treffen elkaar en nieuwe liefdes ontluiken. Marianne zorgt voor de nodige reuring.

 

Bestemming bereikt is het laatste deel van de serie. Marianne beleeft een hectische periode als Thea, haar steun en toeverlaat op Hiddema Erve, gaat trouwen. Waar vindt ze een nieuwe beheerder? En hoe zit het met haar eigen relatie met Arjan Groenewold. Is die aan een nieuwe fase toe of zijn de rozen inmiddels aan het verwelken?

 

 

 

Ander werk

In het archief zit extra leesvoer: columns en poëzie. Ook is er een fotogalerij met herinneringen aan presentaties en momenten die het vastleggen waard zijn.

In haar Tuinberichten beschrijft ze het dagelijks leven in haar zo geliefde Westerwolde. Hier staan de nieuwste berichten.

Zo af en toe kan Joanna Beem het niet laten om te reageren op dingen die gaande zijn in deze wereld. Of om anderen te laten delen in iets wat ze heeft beleefd. Ze doet dat dan in de vorm van een column. Nieuwe columns worden hier gepubliceerd, oude verdwijnen naar het archief. 

 

Tuinbericht

22 oktober 2017 Een waterig zonnetje is net door het wolkendek gebroken. Overal waar ik kijk zie ik goud: de bomen langs het kanaal zitten nog volop in het blad en dat spiegelt haarscherp in het water en in het gras begint het gevallen blad al een aardig tapijtje te vormen. Wat een verschil met een maand geleden. 

Die zondag, 24 september, zal ik niet snel vergeten. Toen presenteerde ik namenlijk mijn vierde roman. In het gezelschap van een grote groep lieve mensen, die ik de afgelopen jaren beter mocht leren kennen en die mij een warm hart toedragen, zag 'Met wat hulp van boven' het licht. Ik weet zeker dat iedereen ook gekomen zou zijn als het had gegoten van de regen maar dit was wel zo feestelijk. Sinds die dag hebben we hier zowel uitzonderlijk warme dagen als uitzonderlijk natte dagen gehad. De schilder die eens in de drie jaar de buitenboel naloopt en waar nodig een lik verf geeft, wist slim gebruik te maken van een paar droge dagen en de man die wat noodzakelijk reparatiewerk aan de goten moest doen vond gelukkig ook een paar droge uren. Voor de tuin ben ik nog steeds op zoek naar kabouters. Maar zolang die zich maar mondjesmaat melden, neem ik genoegen met paden die steeds meer mos tussen de voegen verzamelen en een grasveld waar klaver en viooltjes om het hardst vechten om een plekje. Het is goed zoals het is.

Ondertussen geniet ik met volle teugen van wat zich hier allemaal aan verleidingen aandient. Zoals die geweldig interessante boswandeling net over de grens in het Drentse Buinen. Een echte kenner liet zien hoeveel verschillende soorten paddenstoelen er op een vierkante hectare bosgrond te vinden zijn. En dat die ook zo hun eigen voorkeur hebben voor waar ze zich vertonen. Net als onder mensen, zo leerde ik, heb je zonzoekers en schaduwfiguren, intro- en extroverte elementen, loners en kuddedieren en vleeseters en vegetariers. Echt geweldig om zo'n excursie eens mee te maken. Zelf mag ik ook graag een beetje gidsen als het zo uitkomt. Onlangs nog kon ik vrienden laten zien waar Vincent van Gogh zijn dagen heeft doorgebracht voordat hij definitief besloot om schilder te worden. En mocht je binnenkort deze kant op komen, dan neem ik je met liefde mee naar Veendam waar een oude HBS onderdak biedt aan een geweldig museum en waar ze net een tentoonstelling ingericht hebben rond het thema '100 jaar De Ploeg'.

Van mijn hand zul je daar geen werk aantreffen. Maar ik vind het wel erg leuk om schilderles te krijgen en tussen alle bedrijven door komt er dan zo af en toe iets tot stand waar ik ook best trots op ben. Het meeste schilder ik op papier, standaard afmeting dertig bij veertig en passend in een lade naast mijn bureau. Inmiddels is het een behoorlijke stapel geworden.

De foto hierbij is mijn nieuwste creatie. Op doek deze keer en van een formaatje dat ik nog net ergens een plekje kan geven voordat mijn huis echt op een museum gaat lijken. Voor de komende weken is een zeegezicht de uitdaging. Ik zie daar als een berg tegenop. Niet dat ik niet van de zee houd, maar het is net als met tuinieren: ik kijk er liever naar dan dat ik er mee aan het werk moet. Toch ben ik bang dat ik in dit geval aan de bak moet. Ach, en als ik dan eenmaal bezig ben, dan valt het ook wel weer mee. Punt is wel dat er dus de komende weken weer niet veel getuinierd zal worden, hier in Westerwolde.

 

Tuinbericht

05 september 2017 Vandaag hebben twee herfstasters een plek gekregen in de patatzakken die tegen de muur naast de garage hangen. De petunia's liepen op hun laatste benen en maakten plaats. Zolang ik me kan herinneren horen herfstasters bij september. Ik kreeg ze altijd van mijn moeder voor mijn verjaardag. Altijd, sinds ik het ouderlijk huis verliet. De laatste keer dat ze me deze bloemenhulde zelf gaf was vijf jaar geleden. Toen vierden we ook mijn verzelfstandiging en het feit dat er een boek van mijn hand was verschenen. Ik herinner me een stralende, maar frisse, zaterdag. Er was jaarmarkt en bij de plaatselijke Read Shop kreeg ik een statafel buiten om dat boek te promoten. Die nacht sliep ze bij mij in de logeerkamer van het huis waarvan ik de dag daarvoor de sleutel had gekregen. Het was de laatste keer dat ze zo'n lange reis maakte. Met de herfstasters is ze weer even terug, hier bij mij, aan de vooravond van mijn verjaardag en de uitgave van mijn vierde boek!

De tuin is al helemaal in herfstsferen. Van de bruine bloemen aan de klimhortensia raak ik niet echt in extase, maar de druiven zijn al bijna helemaal blauw. Nog een paar dagen zon en dan kunnen ze geplukt worden. Verder begint de wingerd heel snel te verkleuren. Die combinatie van donkerrood en groen vind ik prachtig. Ook binnenshuis! Geen appels dit jaar. Daar ben ik niet rouwig om. Het ging me vorig jaar echt aan het hart dat ik er zoveel moest 'afkeuren'. De drie aardbeien en de twee courgettes die mijn moestuin mij opleverde, vind ik meer dan genoeg. Bij de supermarkt verkopen ze de aardbeien van Boer Geert en daar kunnen die van mij niet aan tippen. Maar decoratief is zo'n aardewerk pot wel, toch? Afgelopen weekend zijn de laatste bloemen uit de hibiscus gevallen. En alle bloemen van de vlinderstruiken zijn bruin op die van de blauwe na. Dit in tegenstelling tot vorig jaar toen alle blauwe struiken in de omgeving al uitgebloeid waren en mijn witte nog volop stonden te lonken. De nieuwe hortensia, een echte eikenbladvariant, heeft het prima naar de zin maar ik heb nog geen bloemen gezien. Zal nog wel een jaartje duren voordat ze helemaal gewend is. 

Wie er geen moeite heeft om zich aan te passen is mijn nijlpaard. Hij schijnt ook een positieve invloed te hebben op het humeur van passanten. Ik kocht hem op de enige dag dat het tijdens Westerwolde Rijgt regende en tot op de dag heb ik er geen seconde spijt van. Als ik 's morgens de krant uit de brievenbus ga halen wensen we elkaar een goede dag en verder wisselen we knipogen uit als ik uit het keukenraam zijn blik opvang. Heerlijk zo'n sterk figuur bij het huis. Laatst had ik trouwens bezoek van twee jonge kinderen die het ene beest na het andere in en om mijn huis ontdekten. Het was mij nog niet echt opgevallen maar voor iemand die geen huisdieren heeft schijn ik er toch een aardige dierentuin op na te houden.

Over dierentuinen gesproken: op de locatie van het Afrikahuis in de oude dierentuin in Emmen zijn 298.000 kraanvogels neergestreken, 1000 voor ieder slachtoffer van de vliegtuigramp met de MH17, nu ruim drie jaar geleden. Tjiske Dijkstra  ontving uit alle hoeken van de wereld origami-gevouwen exemplaren en met hulp van een kunstenaar die zijn galerie naast de ingang van de oude Zoo heeft, en een heleboel vrijwilligers, konden ze tentoongesteld worden. Het is ontroerend mooi om te zien. De bedoeling is dat dit 'symbool voor hoop op vrede' op meer plaatsen over de hele wereld opduikt maar tot en met eind oktober kun je hier in Emmen nog gratis een kijkje nemen.

Volgens mijn buurman hoeft er daarna weer een aantal maanden niet getuinierd te worden, hier in Westerwolde.

  Tuinbericht

09 juni 2017 De maanden april en mei zijn niet mijn meest favoriete maanden. Andere mensen hebben last van de vallende blaadjes in de herfst of gebrek aan vitamine D in de winter, maar ik heb steeds meer moeite met nieuw leven. Voorjaarsmoeheid dus.

Natuurlijk is het geweldig dat er in de tuin weer van alles gaat groeien maar laten we eerlijk zijn, dat brengt ook een hoop gedoe met zich mee. De hosta's moeten beschermd worden tegen de vraatzucht van duizenden pasgeboren slakjes, het gras moet weer regelmatig gemaaid en het opschietende onkruid bestreden worden. En als er dan plots een koufront overtrekt waarbij mijn fraaie hortensia's het loodje dreigen te leggen, dan kan ik daar heel depri van worden. Uiteraard helpt het toenemende geweld in de wereld ook niet bepaald mee om vrolijk uit te kijken naar weer een nieuwe dag. Enfin, ik heb mijn kop dus maar een poosje in het zand gestoken, een stapel prettig leesbare boeken uit de bibliotheek gehaald en het nieuws mondjesmaat geconsumeerd.

Gelukkig waren er in de afgelopen maanden ook prachtige dagen. En als ik die in herinnering breng dan klim ik wel weer uit het dal hoor. Zo was daar de dag dat mijn moeder haar verjaardag vierde. Of ze voelde dat het haar laatste verjaardag zou worden weet je natuurlijk nooit maar haar wens was dat het zulk mooi weer zou zijn dat we buiten op het terras konden zitten. En dat kon. Het werd een prachtige, warme dag, zo ongeveer de enige in de hele maand april. Kouder maar gelukkig zonnig en droog was het toen mijn zus uit Griekenland op bezoek kwam en we een dag doorbrachten in de duurste dierentuin van Nederland: Wildlands in Emmen. Wel een belevenis hoor en ach, geld is rond dus het moet rollen, toch? Mei begon veelbelovend. Op de eerste zaterdag maakte ik een uitstapje per touringcar door het gebied rond Blauwe Stad: Oldambt. Daar bezochten we een drietal boerderijen en een van de weinige golflocaties hier in de provincie. De zaterdag voor Moederdag was ook niet slecht. Met de dames van ons jubilerende koor hadden we een 'Babbelthee' op een prachtige locatie in Smeerling. Gebabbeld hebben we en het lekkers bij de thee was aan ons welbesteed. De woensdag daarop stapte ik in de auto voor een kennismaking met de uitgever van mijn nieuwe boek. Ook dat was een stralende dag. De rit voerde me door het fraaie Vechtdal in Overijssel. Op de terugweg heb ik mezelf getrakteerd op een lunch in Ommen en herinneringen aan vroegere vakanties opgehaald in het Streekmuseum aldaar. De laatste zondag van mei bezocht ik het Veenpark hier net over de grens in Barger Compascuum. In de afgelopen drie jaren ben ik er bijna wekelijks aan voorbij gereden. Niet omdat het een bezoek niet waard zou zijn, het kwam er gewoon niet van. Ben je in de buurt, mis het niet. Zeker met kinderen en/of kleinkinderen staat het voor een heerlijk dagje uit. Op Hemelvaartsdag heb ik nog een fijne dag doorgebracht met mijn moeder. Een paar dagen later sloot ze voorgoed de ogen. De dag dat we haar lichaam teruggaven aan de aarde was ook een mooie dag waarbij heel veel herinneringen opgehaald werden.  

Tja, en nu dus mijn voorjaarsmoeheid afschudden en de draad van het leven hier weer oppakken. De eerste kunstmanifestatie heeft al plaatsgevonden. Twee prachtige Pinksterdagen, vijf uitgelezen locaties en heel veel belangstelling maakten de organisatie de moeite waard. Dus, volgend jaar een nieuwe editie. Nu maar hopen dat de organisatoren van Westerwolde Rijgt en de Open tuinen dagen net zoveel geluk hebben. Dan wordt het beslist weer een gezellige zomer hier in Westerwolde.

 

 

 

Tuinbericht

26 maart 2017 Afgelopen nacht hebben we de klok een uur vooruit gezet. En met we bedoel ik dan iedereen in Nederland. Daarmee bezorgen we onszelf een uur langer daglicht. Ik ben een groot voorstander van die regeling. Komt waarschijnlijk omdat ik geen ochtendmens ben. Maar nu las ik afgelopen week in de krant dat er een petitie onderweg is naar Brussel om dat hele gedoe met zomer- en wintertijden af te schaffen. Ik vraag me dan af welke mensen zoiets bedenken. Misschien zitten ze wel zonder werk en hopen ze op deze manier een opdracht binnen te slepen om onderzoek te mogen doen naar de gevolgen voor de economie van het in stand houden en of afschaffen van de regeling. Onderzoeken die er natuurlijk ooit gedaan zijn maar inmiddels vergeten of zoekgeraakt. Want ja, zo gaat dat in deze wereld, iedere nieuwe generatie wil graag zelf steentjes verleggen en wielen uitvinden. Het houdt ze van de straat, denk ik dan maar. Maar of we er als mensheid beter van worden?  

Niet dat ik daar nou erg veel aan bijdraag hoor. Daar ben ik ook eerlijk in. Sinds ik me hier in Westerwolde als pensionado genesteld heb, ben ik nog luier geworden dan ik al was. Ik sta op, rommel een beetje in huis en tuin, eet en drink en ga weer naar bed. Er zijn wel dagen waarop ik me onder mijn medemensen begeef. Om boodschappen te doen, maar ook om te kijken wat anderen doen of gedaan hebben. Exposities, voorstellingen, evenementen: als het maar even kan ben ik van de partij. En soms help ik een handje of doe mee. Maar het moet allemaal niet te moeilijk meer worden en ik wil ook niet meer ergens voor verantwoordelijk zijn. Die tijd heb ik wel gehad.  

Inmiddels heb ik een aardig idee gekregen van wat er hier allemaal georganiseerd wordt. Voor het komend seizoen is mijn agenda dan ook al behoorlijk aan het vollopen. En dan ben ik zo blij dat het 's avonds nog lang licht is. Want in het donker over 's heren wegen rijden is niet mijn grootste hobby. En al helemaal niet in een omgeving die mij vreemd is. Maar ja, als je hier iets wilt beleven dan is er niet veel keus. Voor een bezoek aan het dichtstbijzijnde theater bijvoorbeeld, ben ik toch al snel een half uurtje onderweg. Maar dan heb je ook wat. Het spiksplinternieuwe Atlas theater in Emmen is zo'n ritje meer dan waard. Ruim opgezet, lekkere stoelen, prima akoestiek, vlotte service en spectaculair uitzicht in de pauze. Nu nog een programmering die wat beter aansluit bij mijn belangstelling. Verrassend was een toneelvoorstelling dichter bij huis. In de Kanunnikenkerk van Klooster Ter Apel trad begin deze maand een klein gezelschap op. De voertaal was Gronings, het gezelschap multicultureel en het thema migratie en vooroordelen. De regie was in handen van Theo de Groot, bekend o.a. als acteur in Westenwind, Spijkerhoek en Goudkust. Het werd een boeiende avond met nog een leuke nazit met de crew in het tegenoverliggende hotel Het Boschhuis. En die ervaringen mag ik graag koesteren.

Tja, en verder is het een kwestie van genieten van ieder uurtje zon. Op mijn terras is het heerlijk toeven als die schijnt. Al vroeg in het seizoen, uit de wind en met een boek, kan ik zonder schuldgevoelens wegdromen en ondertussen wat vitamine D tot me nemen. Gisteren was het zo warm dat ik even overwoog om de parasol uit de winterberging te halen. Maar dat heb ik toch maar even uitgesteld. Er zal eerst schoongemaakt en een beetje getuinierd moeten worden, hier in Westerwolde.